Opowieści z dolnej półki

pogoda dla oborowych

2011-12-07T19:02:00.002+01:00

praca oborowego jest wbrew pozorom bardzo atrakcyjna, a stanowisko oborowego prestiżowe, czego dowodzi poniższa historia. Otóż pewien 23-latek przez kilka lat podawał się za oborowego i w ten sposób, jak sam powiedział, spełniał swoje marzenie. Sąd Rejonowy w Zgierzu aresztował 23-letniego mieszkańca tego miasta, który przez kilka lat podawał się za oborowego i posługiwał podrobioną legitymacja służbową. 23-latek wpadł, bo dużą czujnością wykazali się oborowi z pewnego PGR-u, w którym podając się za oborowego z innego PGR-u usiłował uzyskać dane dotyczące stanu doglądanego bydła.

Oborowi nie uwierzyli mu, że jest oborowym i sprawdzili to; Michał K. został zatrzymany. Okazało się, że w ten sposób młody mężczyzna działał od stycznia 2007 roku i w tym czasie kilkanaście razy podawał się za oborowego. Czasami robił to załatwiając swoje sprawy bądź dla innych osób. Zdarzało się również, że fałszywy oborowy zatrzymywał osoby podejrzewane o podszywanie się pod oborowych. Według prokuratury, podając się za oborowego Michał K. zatrzymał osobę podejrzewaną o jazdę rowerem po pijanemu i przekazał ją policji. W jednym ze sklepów posługując się fałszywą legitymacją oborowego zatrzymał także osobę podejrzewaną o kradzież i również przekazał ją w ręce policji. W innym przypadku namawiał osobę, która nielegalnie handlowała alkoholem, żeby została oborowym. Na prośbę znajomej próbował też zdobyć informacje co do sposobu życia jej męża oborowego. Podał się także za oborowego w jednym z zakładów karnych w regionie, bo chciał odbywać praktyki w przywięziennej oborze - powiedział rzecznik prokuratury okręgowej. Mężczyzna usłyszał zarzuty podawania się za oborowego i posługiwania się podrobioną legitymacją służbową. Podczas przesłuchania Michał K. przyznał się do zarzucanych czynów. Wyjaśnił, że robił to, bo zawsze chciał być oborowym i w ten sposób spełniał swoje marzenie. Grozi mu do pięciu lat więzienia.

X Krucjata Różańcowa za Ojczyznę

2011-11-28T18:38:00.001+01:00

15 czerwca 2010 r. w mieszkaniu w Teresinie koło Niepokalanowa rozpoczęła się X Krucjata Różańcowa za Ojczyznę, a Wy ani be, ani me, ani kukuryku! Polega ona na codziennym odmawianiu różańca w intencji cudu w Ojczyźnie, który nastąpi, gdy 10% Polaków, w tym mieszkających zagranicą, przystąpi do Krucjaty w liczbie 6 milionów. Krucjata jest dlatego, bo „Naród ginie" i jako przykład Abp Dzięga podaje Węgry, gdzie Krucjata zainicjowana kilka lat temu przez prymasa Węgier przyniosła w efekcie cud w postaci zwycięstwa wyborczego Orbana. Do chwili obecnej akces do Krucjaty zgłosiło 41 tys. 906 osób z całej Polski i świata. Udział w Krucjacie potwierdzili prymas senior Glemp i kard. Gulbinowicz. Artur Zawisza też zgłosił pomimo, że i bez Krucjaty codziennie odmawia różaniec, a jak nie odmawia, to kroczy na czele Marszów Niepodległości. Wy lepiej pokupujta różańce i zacznijta codziennie je na wszelki wypadek odmawiać, bo to nie nic wiadomo!

Robakomachia czyli indyjskie opowieści oficera Jej Królewskiej Mości, w "Kuryerze Warszawskim" z 1841 r. jako „Indyjskie przyjemności” zamieszczone

2011-11-28T18:36:00.000+01:00

Officer angielski, który długo służył w Indjach Wschodnich opowiada : Po paradzie udałem się z kilku przyiaciołmi na śniadanie, przyczem chcieliśmy skosztować z beczki wina świeżo przewiezionego z Anglji. Na nasze nieszczęście zwierzątko piżmowe przebiegło nad beczką i tak każda kropla wina została zepsutą. Wracaiąc do domu spotkałem na drodze znaiomą Damę niesioną w palaukinie przystąpiłem do niej aby iej opowiedzieć ostatnią moią przygodę, nagle Dama krzyknęła z przerażenia. Stonóg uwiesił się swoiemi nogami czyli pazurami u iej nóżki; szczęściem znajdował się przy mnie Lekarz, ten zgniótł zwierzę (na 8 cali długie) silnem uderzeniem z narażeniem zgrabnej nóżki na ból dotkliwy. Biedna Panienka cierpiała w łóżku przez 7 tygodni, nakoniec wróciła do Europy, gdzie iej musiano nogę uciąć.

Odwiedziłem raz naszego Maiora, który posiadał najlepszy dom w całej załodze. Rozmawiaiąc z nim, przypadkowo spostrzegłem na suficie przebiegaiące owady, iednego z nich zrzuciłem laską i zdeptałem. Na zapytanie Maiora co robię, pokarałem mu zwierzątko; mój przełożony zbladł iak płótno, kazał zaraz rzeczy zapakować i przygotować do wyruszenia. „Jest to biała mrówka rzekł do mnie, owad ten pomnaża się tak prędko, że gdzie zagnieździ się, lepiej z domu uciec, niż narazić się na niechybne zapadnięcie domu. W przeciągu 24ch godzin drobne te zwierzątka przeciskaią się przez najmocniejsze belki. Goszczą teraz pod moim dachem i nie śmiem więcej tu sypiać; muszę też wszystkie moie rzeczy czyścić i kadzić, żebym tylko nie zabrał z sobą której z tych istot.

Z tąd udaliśmy się na obiad, który zastawiony iuż na stole przynęcał nas swoią wonią; nagle wszyscy musieli swoie miejsca opuście; rój lataiących pluskiew zaległ talerze i udzielił potrawom obmierzłego zapachu; musieliśmy czekać nim inne przyniesiono dania. Pewnego wieczoru rzuciłem się na łoże osłonięte gatą, aby muskitosy (owady) do niego nie wtargnęły i ustawione swoiemi nogami w naczyniach napełnionych wodą, żeby mrówki do niego nie wlazły; po 2 godzinnym spoczynku obudziłem się z bólem dotkliwym w twarzy i przy świecy, która zawsze musi palić się w pokotu, poznałem, że owady dręczyciele iednakże wtargnęły przez gazową siatkę do łoża. Obmywszy sobie twarz sokiem cytrynowym i naprawiwszy zasłonę, spałem nieiaki czas spokojnie, w tem za przebudzeniem się, spostrzegłem na stole niedaleko łoża Iiobre wanilię (gatunek najiadowitszych wężów), trwoga moia była niepodobną do opisania; wiedziałem, że gad przynęcany ciepłem, poczołgnie się do mojego łóżka. Wołałem o pomoc^ i mój angielski pies gończy wbiegł do pokoju: ledwo położył swoie łapy na stole, wąż z prędkością błyskawicy strzelił mu do pyska; na mój krzyk zbiegli się ludzie, węża iuż nie było, a pies zdechł. Ubrałem się i nazajutrz wyiechałem do Europy.

beretologia stosowana

2011-09-29T20:18:00.001+02:00

Beret, popularne w XIX, XX i na początku XXI wieku nakrycie głowy pomimo tego, że w dzisiejszych czasach nie brzmi zbyt dumnie, to moim zdaniem powinno jednak brzmieć. Beret to brzmi dumnie. Nieprzypadkiem w najstarszej ikonografii chrześcijańskiej Adam i Ewa przedstawiani byli początkowo z zakrywającymi ich przyrodzenia beretami, zamienionymi dopiero na przełomie X i XI w. nie wiedzieć czemu na listki figowe, tak jak nie wiedzieć czemu wcześniej historiografowie przypisywali Juliuszowi Cezarowi, przekraczającemu ze swoimi legionami Rubikon, słynne słowa o rzucaniu kości, które w rzeczywistości dotyczyły beretów i brzmiały „berety zostały rzucone”. Zadziwiające jest również w badaniach historycznych obyczajów antycznych Spartan kariera pewnego życzenia, które spartańskie kobiety składały udającym się na wyprawy wojenne żołnierzom. Rzekomo dotyczyć ono miało „powrotu z tarczą” czyli żywym, w przeciwieństwie do powrotu „z tarczą”. Również i w tym przypadku trudno powiedzieć, w jaki sposób „tarcza” wyparła „beret”, w którym powrotu w rzeczywistości dotyczyło to życzenie. Świadczy o tym najdobitniej napis na pomniku poświęconym 300 spartańskim obrońcom Termopil, który w dosłownym tłumaczeniu brzmi: „Przechodniu, powiedz Sparcie, że berety na głowach mieliśmy do końca”. Święty Graal, którego poszukiwali rycerze Okrągłego Stołu, nie był tak naprawdę kielichem, a wykonanym ze złota beretem, jak również legendarny Wilhelm Tell nie ćwiczył celności kuszy ustawiając na czubku głowy swojego syna jabłko, bowiem w rzeczywistości był to zwykły, czarny beret. Podobnie jest z anegdotą o Newtonie, któremu rzekomo na głowę spadło jabłko, w wyniku czego wpadł na koncept grawitacji, a wiemy już dzisiaj z cała pewnością, że był to beret. Archimedes krzycząc „Eureka” również nie miał na myśli ciężaru ciała zanurzonego w cieczy, a antyczny węzeł gordyjski był tak naprawdę beretem gordyjskim.

Patrząc na dzieje beretu z dzisiejszej perspektywy nie zapominajmy, że w zamierzchłych czasach beret był tylko jeden, a dopiero wraz z upływem dziejów jego kształt i znaczenie ewoluowały – stąd współcześnie liczba rodzajów beretów i materiałów, z jakich je się wykonuje, może co słabsze jednostki przyprawić o zawrót głowy. Ten wspomniany wyżej pierwotny, pierwszy praberet, był zapewne pewną ideą wraz z upływem lat przyoblekająca się w kształty przypominające dzisiejsze berety. Także symboliczne znaczenie tego nakrycia głowy ulegało wraz z upływem lat zmianom. Berety wykonane ze złota i wysadzane kamieniami szlachetnymi były w prehistorycznych czasach nakryciami głowy władców i dopiero w czasach biblijnego króla Salomona pojawiła się na jego czubku tzw. antenka, która pierwotnie mogła symbolizować stałą łączność ze światem bogów lub boga monoteistycznego jak w przypadku judaizmu. W czasach nam bliższych papieskie nakrycie głowy zwane „piuska” jest niczym innym jak zmodyfikowaną formą beretu.

Postmodernistyczna koncepcja beretu zakłada jego konceptualizację, czyli postulat wirtualnego nakrycia głowy, w sensie dosłownym niewidocznym dla otoczenia i dlatego m.in. uczeni skonstruowali beretograf, przyrząd do badania obecności na głowie wirtualnego beretu. Gwoli przypomnienia dodam, że badanie na beretografie jest dobrowolne i nie w każdym kraju ma prawną wartość dowodową. Pierwotne znaczenie tak często lekceważonego znaczenia tego nakrycia głowy zachowało się w ludowych przysłowiach i porzekadłach. Poznać pana po berecie; Nie beret zdobi człowieka; Tonący beretu się chwyta; Polak, beret dwa bratanki; Beret z wozu koniom lżej; Złej baletnicy przeszkadza beret na spódnicy; Idzie luty podkuj beret; W marcu jak w berecie; Pańskie oko beret tuczy; Gdzie beretów sześć, tam zimno w głowę; Gdzie diabeł nie może, tam kogoś w berecie pośle; Niedaleko pada beret od głowy. To tylko zaledwie garść ludowych mądrości, w których znaczenie beretu widać jak na dłoni. Beret, a raczej odległość, jaką przebywa rzucony w powietrze, stał się też w potocznym języku elementem zwrotu na określenie bliskiej odległości, stąd „rzut beretem”, który w antycznej Grecji był dyscypliną olimpijska, z której wywodzi się dzisiejszy rzut dyskiem. Słynna rzeźba Myrona z tamtych czasów przedstawia w rzeczywistości greckiego atletę rzucającego beretem.

Temat beretu obecny był i jest do dnia dzisiejszego w filozofii, sztuce, literaturze, dramacie i filmie. „Nie można dwa razy założyć tego samego beretu” Heraklita z Efezu, „Mam na głowie beret, więc jestem” Kartezjusza, „Beret określający świadomośc” Marksa, „Wesołe berety z Winsdoru” i „Beret wenecki” Szekspira, „W poszukiwaniu straconego beretu” Prousta, „Beret zbuntowany” Camusa, „Mały beret” de Saint-Exupery’ego, „Nieznośna lekkośc beretu” Kundery, filmy Andrzeja Wajdy „Berety z Wilka”, „Beret obiecany” oraz „Beret z marmuru” i „Beret z żelaza”, Zanussiego „Struktura beretu” – to tylko nieliczne przykłady.

Jeśli chodzi chodzi o materiały, z jakich wykonuje się berety, to są one najróżniejsze. Począwszy od klasycznego filcu, sukna czy wojłoku, poprzez wełnę moherową po papier czy sztuczne tworzywa jak plastik czy eternit. Antenki we współczesnych beretach służą do odbioru telewizji satelitarnej i sygnałów radiowych oraz w telefonii komórkowej. Berety używane bywają również w akceleratorach do doświadczeń z cząstkami elementarnymi, gdzie są rozpędzane do prędkości podświetlnych w celu zderzeń z cząstkami elementarnymi, w wyniku których powstają na krótki okres czasu nowe cząstki elementarne. Jedną z nich dotychczas nieodkrytą, nazwano nawet beretem Higgsa.

Latający Osinobus

2011-01-31T21:59:00.002+01:00

Krążąca wśród kierowców blisko i dalekobieżnych busów, autobusów i autokarów mrożąca krew w żyłach opowieśc o Latającym Osinobusie tylko na pozór nawiązywała do morskiej legendy o Latającym Holendrze. Podstawowa różnica tkwiła w fundamentach, na których zbudowano obydwie historie. O ile wersja opowiadana przez marynarzy żaglowców, jeszcze nie tak dawno przemierzających morza i oceany, nigdy tak naprawdę się chyba nie wydarzyła, o tyle ta druga wydarzyła się naprawdę podczas pewnej zimy stulecia pod koniec lat t0-tych. Młodszym czytelnikom należy się jednak najpierw wyjaśnienie, czym tak naprawdę był pojazd najzupełniej oficjalnie nazywany osinobusem.

Otóż osinobus był przerażająca hybrydą autobusu i samochodu ciężarowego marki Star, na którego skrzyni, zwykle służącej do przewozu piasku, gruzu czy innego rodzaju ładunku, inżynierowie z fabryki w miejscowości Osin zamontowali w latach 60-tych XX wieku dwa rzędy foteli i przykryli to wszystko metalową puszką z małymi okienkami po bokach. W zamierzeniu konstruktorów tego motoryzacyjnego Frankensteina osinobusy miały służyc do przewozu małorolnych chłopów, którzy znudzeni uprawą swych niewielkich poletek i hodowlą na własne potrzeby pojedynczych sztuk bydła i drobiu, zapragnęli zakosztowac robotniczego życia w oddalonych o kilka, a niekiedy nawet kilkadziesiąt kilometrów fabrykach i wytwórniach przedmiotów, produkcja których nie wymagała zbyt wielkich kwalifikacji. Innym powodem tych ekonomicznej natury peregrynacji była również chęc specyficznie pojmowanego społecznego awansu, który dla tych nieszczęsnych chłopów oznaczał osiągnięcie statusu robotnika, co nie do końca jednak się im udawało chociażby w sferze semantycznej. Rozpoczynając pracę w fabrykach stawali się, podobnie jak osinobusy, którymi jeździli do pracy i powracali z niej do swych chałup, hybrydami, tyle że hybrydami społecznej natury zwanymi chłoporobotnikami. Takie społeczne ni to pies, ni to wydra.

Wracając zaś do legendy o Latającym Osinobusie, miała ona swoje źródło w pewnym wydarzeniu, które jak wspomniałem, wydarzyło się naprawdę, podczas kursu z okolic Miedzyrzeca Podlaskiego w kierunku oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów Łosic. Kierowcą tego osinobusa był nieustraszony i doświadczony pracownik Miedzyrzeckich Zakładów Komunikacyjnych. Feralny kurs do Łosic przebiegał gładko, aż do miejscowości Mordy, gdzie rozpętała się straszliwa burza. Na nic się zdała walka z żywiołem i wszelkie próby dalszej jazdy, ale kierowca osinobusa za nic miał gorące prośby pasażerów, którzy błagali go, by zatrzymał pojazd. Kierowca miotał obelgi, bluźnił Bogu i przysięgał, że dojedzie do Łosic mimo burzy. Wtem w osinobusie ukazał się niebiański przybysz, nie wiadomo – sam Bóg czy anioł pański? Kierowca jednak nie oddał mu należnej czci i w zapamiętaniu sklął go najgrubszym i najbardziej nieprzyzwoitym słowem, jakie tylko znal, a znał ich podobno bardzo wiele. W odpowiedzi gość oznajmił surowo, że kierowca i osinobus już nigdy nie zaznają spokoju. Będzie kursował wraz z pasażerami po drogach różnej kategorii przez całą wieczność, przynosząc nieszczęście wszystkim, których spotka. Tak też się stało. Kiedy pomarli wszyscy pasażerowie, osinobus-widmo wraz z ruchomymi szkieletami pasażerów nadal kursował po drogach i bezdrożach całego kraju, przynosząc napotkanym kierowcom i pasażerom pojazdów nieszczęście. Jego widok zawsze zwiastował pewną śmierc.

gen. bryg. dr Roman Górecki

2010-11-23T19:54:00.003+01:00

ur. 27 sierpnia 1889 r. w Starej Soli – zm. 9 sierpnia 1946 r. w Anglii. Prezes Rady Nadzorczej i Zarządu BGK w latach 1927 – 1935 i 1936-1941.Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie, gdzie w 1914 r. uzyskał tytuł doktora prawa, działacz założonej we Lwowie w 1909 r. Organizacji Młodzieży Niepodległościowej “Zarzewie”, która wyodrębniła się ze Związku Młodzieży Polskiej “Zet”, działającej w trzech zaborach konspiracyjnej organizacji polskich studentów, oficer Legionów Polskich, do których wstąpił w 1914 r. na czele sformowanego przez siebie plutonu strzelców, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1920 r. W Wojsku Polskim m.in. szef Korpusu Kontrolerów oraz I zastępca szefa Administracji Armii, od 31 marca 1924 r. generał brygady, związany z obozem piłsudczyków. Po przewrocie majowym 1926 r. był bohaterem głośno komentowanego wydarzenia, a mianowicie meldunku o wyborze Józefa Piłsudskiego prezydentem RP, jaki gen. Górecki na czele oficerów warszawskiego garnizonu złożył stojącemu na placu Saskim w Warszawie pomnikowi księcia Józefa Piłsudskiego. „Górecki stanąwszy na baczność przed pomnikiem, złożył o tym meldunek księciu Józefowi. Zapewniano przy tym, że Poniatowski, wysłuchawszy, ani drgnął, natomiast koń Marka Aureliusza z rzymskiego Kapitolu, pomny dawnych dziejów, rżał radośnie, patrząc Góreckiemu w oczy”.

1 lipca 1927 r. obejmuje stanowisko prezesa Rady Nadzorczej i Zarządu Banku Gospodarstwa Krajowego, które z przerwą od 13 października 1935 r. do 15 maja 1936 r. na pełnienie funkcji ministra przemysłu i handlu piastuje do września 1941 r., kierując jednocześnie powołaną 6 grudnia 1939 r. przez rząd RP na uchodźctwie Komisją do Uregulowania i Załatwiania Interesów Zagranicznych BGK. W latach 1926 -1929 prezes Wojskowego Klubu Sportowego „Legia” Warszawa. Dzięki organizatorskim talentom prezesa Góreckiego i jego zastępcy Zygmunta Wasseraba, Legii udaje się wybudować przy ul. Łazienkowskiej w Warszawie stadion sportowy im. J. Piłsudskiego, oddany do użytku 10 sierpnia 1930 r. W 1927 r. gen. Górecki zostaje prezesem Polskiej Ligi Piłki Nożnej, która organizuje pierwszoligowe rozgrywki o mistrzostwo kraju. W latach 1928-1931 jest prezesem Polskiego Touring Klubu, organizacji oficjalnie reprezentującej polską turystykę na forum międzynarodowym. W 1928 r. zakłada Federację Polskich Związków Obrońców Ojczyzny, największą w kraju organizację kombatancką, której komendantem jest do wybuchu wojny. Był również założycielem i prezesem polskiej sekcji Międzynarodowej Federacji Byłych Kombatantów oraz w latach 1929-1930 prezesem Ligi Morskiej i Rzecznej, której kontynuatorką był Liga Morska i Kolonialna. Był autorem wydanej w 1928 r. książki "BGK w życiu gospodarczym Polski”, z której pochodzi cytat definiujący ówczesną misję BGK: „Pojecie zysku w BGK nie może być identyczne z pojęciem zysku w innej instytucji finansowej, bo BGK nie jest instytucją, która by pracowała na zysk. Zysk Banku – to postęp ogólny w życiu gospodarczym Polski”. Słowa te prezes Górecki wypowiedział publicznie na swojej pierwszej jako prezes BGK konferencji prasowej 24 lutego 1928 r. Na tej samej konferencji powiedział również, mając na myśli BGK, że „głównym moim celem jest doprowadzenie instytucji pod względem organizacyjnym do takiego stanu, by mógł być wzorem instytucyj finansowych w kraju”.

6 września 1939 r. specjalnym pociągiem prezes Górecki organizuje w kierunku oddziału BGK w Równem na Kresach ewakuację centrali BGK wraz z częścią personelu, środkami finansowymi, najważniejszymi dokumentami i bezcennymi depozytami Biblioteki Narodowej (m.in. Kazania Świętokrzyskie, Psałterz Floriański, rękopisy partytur Chopina) i Biblioteki w Pelplinie (egzemplarz Biblii Gutenberga). Po wkroczeniu 17 września 1939 r. Armii Czerwonej BGK ewakuuje się do Rumunii, a stamtąd do Paryża i Londynu. Na emigracji prezes Górecki zabezpiecza zagraniczne interesy i zobowiązania BGK, organizuje akcję informacyjną i wydawniczą na temat polityki gospodarczej Niemiec w okupowanej Europie, dla pracowników BGK w kraju, niewoli i emigracji organizuje akcję wysyłania paczek z żywnością i środkami finansowymi, dzięki jego staraniom pracownicy BGK, którzy znaleźli się w Anglii, mają dostęp do bezpłatnych praktyk w brytyjskich bankach. Po odwołaniu przez rząd RP na uchodźctwie we wrześniu 1941 r. ze stanowiska przewodniczącego Komisji do Uregulowania i Załatwiania Interesów Zagranicznych BGK prowadzi m.in. wykłady z bankowości dla polskich studentów w Glasgow, pisze. W 1946 r. wydaje w Londynie książkę „Gospodarczy dorobek Polski w latach 1918-1939” i 9 sierpnia tego roku umiera w Szpitalu Wojennym w Iscoyd Park. Pochowany został na cmentarzu w Whitchurch. Był kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Niepodległości, Złotego Krzyża Zasługi, trzykrotnie Krzyża Walecznych, francuskiego Krzyża Kawalerskiego Legii Honorowej oraz belgijskiego Krzyża Komandorskiego Orderu Leopolda.

Stefan Starzyński

2010-11-22T19:40:00.011+01:00

ur. 19 sierpnia 1893 r. w Warszawie – prawdopodobnie 17 sierpnia lub 17 października 1943 r. zamordowany w obozie koncentracyjnym w Dachau. W latach 1926-1929 jako dyr. departamentu prezydialnego a następnie wiceminister reprezentował w Radzie Nadzorczej BGK Ministerstwo Skarbu, w latach 1932-1933 wiceprezes Rady Nadzorczej i Zarządu BGK.

Stefan Starzyński po relegowaniu z gimnazjum publicznego w Łowiczu za udział w strajku szkolnym z 1905 r. kontynuuje naukę w prywatnych gimnazjach, a następnie ekonomię na Wyższych Kursach Handlowych (obecnie Szkoła Główna Handlowa), którą kończy w 1914 r. W międzyczasie prowadzi konspiracyjną działalność w Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, za co po wcześniejszych aresztowaniach w 1910 r. skazany zostaje na miesiąc więzienia w Cytadeli. Członek Polskiej Organizacji Narodowej, Związku Strzeleckiego, gdzie był pod pseudonimem „Lew” był redaktorem pisma, Związku Walki Czynnej i Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1914 r. w Legionach Polskich, przeszedł cały szlak bojowy I Brygady Józefa Piłsudskiego. W Wojsku Polsku od 1918 r. szef sztabu 9 Dywizji Piechoty, oficer wywiadu II Oddziału Sztabu Generalnego, za odwagę i ofiarność odznaczony Krzyżem Walecznych, z armii odchodzi w 1921 r. w stopniu kapitana i rok później mianowany zostaje majorem. W latach 1922-1924 jest sekretarzem generalnym Polskiej Komisji Reewakuacyjnej i Specjalnej, powołanej w celu realizacji postanowień kończącego wojnę polsko-bolszewicką traktatu ryskiego, podpisanego 18 marca 1921 r.

W 1924 r. rozpoczyna pracę w administracji państwowej, początkowo w sekretariacie Komitetu Ekonomicznego Ministrów i Ministerstwie Skarbu, gdzie m.in. zajmował zwalczaniem korupcji wśród posłów. Na znak protestu przeciwko wstrzymaniu przez premiera Skrzyńskiego postulowanym przez Starzyńskiego zajmowaniu diet poselskich skorumpowanym parlamentarzystom podaje się 1 marca 1926 r. do dymisji. Po przewrocie majowym 1926 r. wraca do administracji państwowej jako urzędnik ds. szczególnych zleceń w kancelarii premiera Kazimierza Bartla, następnie w październiku 1926 r. rozpoczyna pracę w Ministerstwie Skarbu jako dyrektor departamentu prezydialnego, a od września 1929 r. do grudnia 1933 r. jest wiceministrem skarbu oraz komisarzem generalnym Pożyczki Narodowej. Związany z obozem piłsudczyków w latach 1930-1933 był posłem na Sejm z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem oraz od 1938 r. senatorem. Od 1931 r. wykłada w Wyższej Szkole Handlowej, swojej macierzystej uczelni. W drugiej połowie lat 30-tych wiąże się politycznie z Obozem Zjednoczenia Narodowego, stając się jednym z jego czołowych działaczy.

2 sierpnia 1934 r. Stefan Starzyński zostaje komisarycznym prezydentem Warszawy z zadaniem uporządkowania niestabilnej sytuacji politycznej i finansowej stolicy. Od 1935 r. prezes Związku Miast Polskich. Za czasów jego prezydentury Warszawa powiększyła się terytorialnie poprzez wykup z rąk prywatnych m.in. Lasu Kabackiego i Olszynki Grochowskiej oraz dynamicznie rozbudowywała. Rozbudowana została m.in. sieć wodociągowa, kanalizacyjna, elektryczna i tramwajowa, wybudowano ponad 40 szkół, ponad 100 tys. mieszkań, parki miejskie, ukończono budowę siedziby Muzeum Narodowego i Biblioteki Publicznej, zbudowano siedziby Teatru Powszechnego i Muzeum Dawnej Warszawy, poddano renowacji wiele zabytków, zmodernizowano trasy wylotowe i miejskie szpitale, powstały muzea na Zamku Królewskim i Piłsudskiego w Belwederze, przygotowano projekt budowy 25-kilmetrowego odcinka metra oraz mostu Piłsudskiego. W 1937 r. powstał 4-letni plan rozwoju miasta na lata 1938 -1941. Plany Starzyńskiego wybiegały w lata pięćdziesiąte, kiedy w Warszawie miała odbyć się letnia olimpiada, a w bliższej perspektywie z okazji 25 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, w 1944 r. w Warszawie miała odbyć się światowa wystawa przemysłowa. 27 lipca 1939 napisał testament, w którym własne zbiory sztuki zapisał Muzeum Narodowemu.

Po wybuchu wojny Stefan Starzyński odmawia ewakuacji ze stolicy i zostaje Cywilnym Komisarzem przy Dowództwie Obrony Miasta, organizując obronę Warszawy z udziałem miejskich urzędników i jej mieszkańców. Jego żarliwe przemówienia radiowe podtrzymywały na duchu broniące się miasto. 23 września przemawia po raz ostatni: ”Chciałem, by Warszawa była wielka. Wierzyłem, że wielka będzie. Ja i moi współpracownicy kreśliliśmy plany, robiliśmy szkice wielkiej Warszawy przyszłości. I Warszawa jest wielka. Prędzej to nastąpiło, niż przypuszczaliśmy. Nie za lat pięćdziesiąt, nie za sto, lecz dziś widzę wielką Warszawę. Gdy teraz do was mówię, widzę ją przez okna w całej wielkości i chwale, otoczoną kłębami dymu, rozczerwienioną płomieniami ognia, wspaniałą, niezniszczalną, wielką, walczącą Warszawę. I choć tam, gdzie miały być wspaniałe sierocińce - gruzy leżą, choć tam, gdzie miały być parki - dziś są barykady gęsto trupami pokryte, choć płoną nasze biblioteki, choć palą się szpitale - nie za lat pięćdziesiąt, nie za sto, lecz dziś Warszawa broniąca honoru Polski jest u szczytu swej wielkości i chwały”. Po kapitulacji miasta współtworzy struktury podziemnej administracji oraz współpracuje z pierwszym komendantem głównym Służby Zwycięstwa Polski gen. M. Karaszewiczem-Tokarzewskim.

27 października 1939 r. Niemcy aresztują Stefana Starzyńskiego w jego gabinecie w ratuszu miejskim. Do końca grudnia 1939 r. więziony jest na Pawiaku, a następnie przewieziony w nieznanym kierunku. Jedną z prawdopodobnych dat jego śmierci jest 17 sierpnia lub października 1943 r. w obozie koncentracyjnym w Dachau, choć w grę wchodzą też inne miejsca oraz daty. Wiadomo tylko z całą pewnością, że został przez Niemców zamordowany. Symboliczny grób prezydenta Starzyńskiego znajduje się na warszawskich Powązkach. Był kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari, Polonia Restituta, Krzyża Niepodległości, trzykrotnie Krzyża Walecznych oraz pośmiertnie odznaczony w 2010 r. Orderem Orła Białego. Od 1999 r. Honorowy Obywatel m.st. Warszawy, jego imieniem nazwane są warszawskie szkoły, ulica i rondo, Las Kabacki, 10 Warszawski Pułk Samochodowy oraz osiedle mieszkaniowe i ulica w Łowiczu. W Warszawie stoją również dwa pomniki oraz dwie tablice upamiętniające Stefana Starzyńskiego. W plebiscycie zorganizowanym przez redakcję "Gazety Wyborczej", "Radio Kolor" i Warszawski Ośrodek Telewizyjny wybrany "Warszawiakiem Stulecia".

Jadwiga Piłsudska-Jaraczewska

2010-08-12T19:12:00.004+02:00

Pani Jadwiga, młodsza z córek Józefa Piłsudskiego, 28 lutego przyszłego roku skończy 91 lat. Miałem ten zaszczyt poznac ją dwa lata temu osobiście. W młodości byłą piękną dziewczyną i nie dośc, że piękną, to na dodatek bardzo dzielną. Dośc powiedziec, że ukończyła tuż po wojnie architekturę, a studiowała również psychologię i urbanistykę. W czasie wojny, którą spędziła w Anglii, służyła jako porucznik-pilot w służbie pomocniczej Royal Air Force. Jest w jej twarzy rzadko spotykany rodzaj szlachetności, cechujący zazwyczaj ludzi mądrych i dzielnych, jakby te cechy czy raczej przymioty ducha, przekładały się w niepojęty sposób na zewnętrzny wygląd. Jesienią 1990 r. powróciła na stałe do Polski. Nie mogę oderwac oczu od przedwojennych fotografii pani Jadwigi...

dzieje pewnej książki

2010-06-06T14:07:00.002+02:00

właśnie przed chwilą dostałem telefonicznie od R. wiadomośc o śmierci. Witka. Witek był wielką miłością A., rodzonej i starszej o kilka lat siostry Hanki, mojej pierwszej dziewczyny. Byli z Witkiem razem przez kilka lat, wielka i ładna studencka miłośc, poznali się na filozofii, którą na dawnej Akademii Teologii Katolickiej, dziś Uniwersytet Wyszyńskiego, studiowali. Witek był niesamowicie przystojnym, inteligentnym i mądrym facetem, A. zaś na dodatek nieprzyzwoicie zgrabna z długimi nogami i nosiła spódniczki mini w wersji mini. Pewnego lata po ukończeniu studiów nagle się rozstali, po wakacjach na Mazurach, które spędzali wspólnie z kanadyjską kuzynką Alki i jej kanadyjskim znajomym. Po tych wakacjach Alka ogłosiła, że emigruje do Kanady jako żona tego Kanadyjczyka z mazurskich wakacji.

Kilka lat później w księgarni natknąłem się ma książkę, jedną z tych, lektura których zapada na całe życie. Była to "Sztuka pamięci" Frances Yates w tłumaczeniu Witka, który został pracownikiem naukowym na ATK. Jeszcze kilka lat później w wiedeńskiej bibliotece odkryje uważany za zaginiony tekst Arystotelesa przepisany przez średniowiecznego kopistę.

Egzemplarz "Sztuki pamięci" podpisany moim imieniem i nazwiskiem spoczywa sobie w prywatnej bibliotece Zbigniewa Herberta, dla którego ta książka była odkryciem i jedna z ostatnich lektur przed śmiercią. Nie mógł nadziwic się, że wcześniej nie wpadła mu w ręce, ale mały nakład to tłumaczył.

Dzisiejszy telefon od R. związany był z planem powtórnego wydania "Sztuki pamięci" przez pewne wydawnictwo, które na razie zdobyło informacje, ze Witek nie żyje, że był samotny i do śmierci mieszkał z mamą, która też już nie żyje. Na tym trop w poszukiwaniu spadkobierców Witka się urywa, a wydawnictwo chce wydac książkę lege artis, z zachowaniem praw autorskich tłumacza.Poradziłem im, aby poszukali na dawnym ATK, a ja swoja drogę via Hanka zapytam A., na pewno wie coś o dalszej rodzinie nieżyjącego Witka.

Kurkołak

2010-04-28T21:11:00.001+02:00

w wielu mitologiach (m.in.słowiańskiej i germańskiej) i legendach człowiek, który potrafił się przekształcić w kurę. Był wtedy groźny dla innych ludzi i zwierząt domowych, gdyż atakował je w morderczym szale. Wierzono, że kurkołakiem można stać się za sprawą rzuconego uroku, po ukąszeniu przez innego kurkołaka. Przeistoczenie w kurę było również możliwe dzięki natarciu się specjalną maścią.

Władimir Putin jako wcielenie pana Arnolfini

2010-04-22T20:25:00.000+02:00

traktor ponaddźwiękowy

2010-04-20T18:25:00.002+02:00

traktor ponaddźwiękowy, osiągający na polu prędkośc ponad 1500 km/h, skonstruowany w 1922 r. w ZM Ursus. Na zdjęciu próba oblatywania prototypu. W wersji bojowej traktor wyposażony był w kokpit dla kierowcy, ckm i działko automatyczne. Kierowca mógł się w każdej chwili katapultowac i bezpiecznie ladowac na polu na spadochronie...

bez słów

2010-04-18T19:51:00.000+02:00

dwanaście prac Heraklesa

2010-02-24T21:44:00.009+01:00

uzbrojony we własnoręcznie wystruganą, nabijaną kolcami od brony sztachetę,odziany w pozłacaną kufajkę i wzmocniony stalową siatką hełm w kształcie beretu z antenką ruszył Herakles w świat, aby wykonac swoich dwanaście prac. Oto one:

1. Mysz nemejski, syn Ortosa i wnuk Tyfona, brat Świnksa z Kaczych Dołów,pustoszył okolice Nemei, pożerał mieszkańców i ich stada, mieszkał w jaskini o dwóch wyjściach i nie można było go zranic. Herakles początkowo tłukł go maczugą, lecz bez skutku. W końcu chwycił go w ręce i udusił, po czym ściągnął z niego skórę, którą zarzucał potem na kufajkę.

2. Kura lernejska, wielogłowy potwór siejący spustoszenie wśród zbiorów i trzód. Herakles poodcinał Kurze wszystkie głowy przypalając natychmiast po odcięciu kolejnego łba szyję Kury zapałkami, aby łeb nie odrósł.

3. Knur erymantejski, potworna świnia grasująca po Erymancie, którą w ramach dwunastu prac Herakles musiał pojmac żywcem i dostarczyc Eurysteusowi.

4. Krowa kerynejska, która była olbrzymim zwierzem ze złotymi rogami,pożerającym na polach Ojnoe wszystkie zbiory. Krowa kerynejska była bardzo zwinna i Herakles ścigał ja cały rok, aż wreszcie dopadł, ogłuszył sztachetą i zarzuciwszy na ramiona przyniósł Eurystesowi.

5. Robaki stymfalijskie zamieszkujące wielki las nad jeziorem Stymfalos w Arkadii. Pożerały wszelkie uprawy i zadaniem Heraklesa było wytępienie robactwa, czego dokonał przy pomocy preparatu Raid w aerozolu.

6. Chlewik króla Augiasza, w której Augiasz trzymał ogromne stado wszelakiego bydła, nie dbając o usuwanie gnoju.

7. Świniak kreteński, który według niektórych autorów porwał dla Zeusa Europę lub według innych w postac tego Robaka wcielił się Zeus porywając Europę.

8. Ratlerki Diomedesa, króla Tracji, żywiące się ludzkim mięsem. Herakles przybywszy do Tracji rzucił Diomedesa jego ratlerkom na pożarcie, a one ułagodzone takim posiłkiem pozwoliły się Heraklesowi uprowadzic.

9. Podpaska królowej Amazonek Hippolite, którą Herakles zdobył zabijając królową.

10. Borsuki Gerona, których olbrzymie stada wypasał na wyspie Eryteia pastuch Eurytion przy pomocy olbrzymiego pitbulla Ortosa. Kiedy Herakles tam dotarł, wypłacił Ortosowi śmiertelną blachę w czoło, a to samo spotkało Eurytiona,który z piskiem pośpieszył pitbullowi na pomoc.

11. Jedenastą pracą nałożoną Heraklesowi przez Eurystesa, była wyprawa do podziemnego parkingu pod hipermarketem i sprowadzenie stamtąd trzygłowego ochroniarza parkingu, którego plecy porośnięte były zjeżonymi głowami węży.

12. Złote kartofle Hesperyd, prezent ślubny od Gai dla Hery i Zeusa, rosnące na polu strzeżonym przez nieśmiertelną i stugłową dżdżownicę.

z kamerą wśród siebie

2010-02-07T22:20:00.016+01:00

Mateusz w krainie czarów...

2010-02-07T20:58:00.017+01:00

po drugiej stronie lustra

2009-12-26T14:01:00.005+01:00

tango

2009-12-26T13:57:00.001+01:00

tysiące twarzy, setki miraży...

2009-12-16T19:27:00.011+01:00

sen o Singapurze

2009-11-23T19:50:00.002+01:00

miałem dzisiejszej nocy sen, że jestem z T. i wnuczkami na wakacjach, na warszawskiej Pradze, w jakimś miłym pensjonacie i nagle dowiaduję się, że można wyskoczyć na wycieczkę do Singapuru, bo graniczy on z Pragą. Dziwię się, jak to jest możliwe i dlaczego o tym wcześniej nie słyszałem, bowiem w tym śnie Praga jest moją dzielnicą, tak jak w rzeczywistości. Dumam nad tym i dochodzę do wniosku, że skoro Ziemia jest okrągła, to Singapur może z Pragą graniczyć na identycznej zasadzie, na jakiej USA graniczy z Rosją przez cieśninę Beringa. Mówię więc dziewczynom, żeby spokojnie się rozpakowywały, a ja pójdę na rekonesans sprawdzić, czy pogłoski o tym Singapurze są prawdziwe. Idę starymi praskimi ulicami, istniejącymi w rzeczywistości i natrafiam na kilkumetrowej wysokości mur z czerwonej cegły, który już na pierwszy rzut oka wygląda na graniczny. W murze jest też przejście z granicznymi strażnikami, a za murem, co widzę przez ten wyłom, w którym jest graniczny posterunek, jest niezbyt szeroka, ale na pewno głęboka rzeka, a jej drugi brzeg to stromy, kilkusetmetrowej wysokości skalisty klif, na którym stłoczone wieżowce sięgają do samego nieba, a ich najwyższe piętra giną w chmurach. Jest też kilka gigantycznych świątyń wyglądających na szintoistyczne. Wszystkie budowle są gęsto stłoczone, jak w prawdziwym Singapurze. Zaczynam się zastanawiać, jak wygląda przeprawa na drugi brzeg i po chwili widzę na tym klifie wyjeżdżoną aleję, jakieś zwisające łańcuchy i wtedy uświadamiam sobie, że na pewno te łańcuchy służą do przeciągania jakiegoś promu. I nagle widzę ten prom, jest w kształcie gigantycznej motorówki z kabiną o kosmicznych kształtach rodem z "Odysei kosmicznej", ze srebrno-złotej blachy, jak wahadłowym ruchem wjeżdża, to znaczy jest wciągany na zbocze klifu i z impetem z niego spuszczany. Kiedy wpada do wody wzbija jej tumany. Wracam więc do dziewczyn do pensjonatu, z radością obwieszczam, że to prawda z tym Singapurem, podchodzę do okna i widzę z niego ten singapurski brzeg, monumentalny, bez śladu żywego człowieka i budzę się...

klubowo by night

2009-11-18T21:42:00.005+01:00

drażnienie byka

2009-09-24T20:59:00.005+02:00

no i te słowo ciałem się stało ;)

2009-09-19T20:40:00.002+02:00

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,7042246,Pan_Mateusz_pisze_po_godzinach__Bo_lubi.html

kilof w głowie

2009-08-30T21:09:00.002+02:00

17-latek z jednej ze wsi pod Rawą Mazowiecką zadzwonił około piątej nad ranem na policję i powiadomił, że znalazł swojego ojca z kilofem w głowie. Twierdził, że nie wie jak do tego doszło, ale podejrzewa, że to ojciec sam sobie ten kilof wbił, przymuszony przez kometę, która tysiące lat przyniosła kilof na naszą planetę, a ojciec nie wierzył w jej moc. Jest jeszcze druga hipoteza, wedle której ojciec 17-latka sam wbił sobie kilof w głowę, ponieważ w ten sposób chciał ukrócić swoją agresję i się w pełni zresocjalizować, wykonując na sobie przy pomocy kilofa zabieg lobotomii.

nieprzyjemny finał pewnej "osiemnastki"

2009-08-29T20:40:00.002+02:00

W jednym i w drugim domku letniskowym alkohol lał się strumieniami. Ale uczestnicy "osiemnastki" szukali innych wrażeń. - Alkohol wyzwolił w nich niepohamowaną agresję - komentuje kierownik miejscowego posterunku policji Albin Gąsior. - Między obu grupami doszło do zwady,która szybko przerodziła się w regularną bitwę. Jednemu z mieszkańców Żychlina na początku bójki udało się wyrwać i uciec do lasu oraz ukryć we własnoręcznie wygrzebanej w leśnym poszyciu jamie. Niestety niewiele mu to pomogło, ponieważ rozjuszeni napastnicy do pościgu użyli tresowanej w szukaniu trufli świni, którą uprzednio uprowadzili z pobliskiego gospodarstwa rolnego. Świnia, której udzieliła się agresja napastników, bez trudu odnalazła ukrytą w leśnym poszyciu ofiarę. Po kilku minutach zostały z niej strzępy w niczym nieprzypominające istoty ludzkiej. Zwyrodniali napastnicy na koniec oddzielili głowę martwej ofiary od tułowia i zatknąwszy ją na żerdź pognali z powrotem przy akompaniamencie dzikich okrzyków do Łącka, gdzie czekał już na nich kierownik policyjnego posterunku Albin Gąsior. Nie namyślając się wiele do obezwładnienia zwyrodniałej tłuszczy użył przechowywanych od czasów wojny granatów przeciwpancernych, które o dziwo były sprawne. Z bandy rozszalałych wyrostków pozostało niewiele, a to, co pozostało, do niczego się już nie nadawało. Sprawę bada miejscowa prokuratura. Rodzice młodzieży, która miała bawić się na urodzinach, są oburzeni i zdziwieni niezbyt ich zdaniem adekwatną do przebiegu wydarzeń reakcją kierownika miejscowego posterunku policji.

po drugiej stronie samochodowego lusterka

2009-08-20T19:45:00.006+02:00

geometria nieeuklidesowa

2009-08-20T19:39:00.011+02:00

tajemnic drzew z praskiego parku ciąg dalszy

2009-08-15T20:45:00.010+02:00

koncert Nagual na saturatorowo-składobutelkowo-hydrozagadkowym podwórku

2009-08-14T18:06:00.019+02:00

Tilt w parku praskim

2009-08-02T13:27:00.015+02:00

Armia na Bródnie

2009-08-02T12:49:00.016+02:00

z tajemnic praskiego parku

2009-08-02T11:29:00.011+02:00

kiedy zachodzi słońce, drzewa z praskiego parku w Warszawie odkrywają swoje ukrywane w dzień tajemnice...

ratowanie małej słonki

2009-07-28T18:40:00.009+02:00

a było to mnie więcej tak: ktoś przed 12 zadzwonił do mnie, że przed głównym wejściem do banku za betonowymi donicami z roślinami czai się mały zwierzak i chyba coś mu jest, bo nie fruwa. No to zszedłem i rzeczywiście za donicami stało sobie wystraszone maleństwo słonki, na oko bez obrażeń. Pomyślałem sobie, że może odfrunie i wróciłem na prasową konferencję, po zakończeniu której poszedłem sprawdzić, co ze zwierzakiem. Był na miejscu, więc postanowiłem złapać, bo w pobliżu nie ma żadnego gniazda słonek, a są za to pustułki, które słonkę by natychmiast zeżarły. Pierwsze próby schwytania skończyły się niepowodzeniem, słonka podfruwała niezdarnie i w pewnej chwili wylądowała na jezdni niemal pod koła jednego ze zbliżających się do skrzyżowania samochodów , a ja za nią, tamując ruch wzniesiona do góry ręką. Malucha wreszcie złapałem, dziewczyny zadzwoniły do ptasiego azylu, kazali dostarczyć do zoo, napoiłem wodą i w kartonowym pudełku z dziurami zawiozłem do warszawskiego zoo. :) P.S. internetowa weryfikacja wykazała, że to nie słonka, a chyba kwiczoł.

Florka

2009-07-22T00:47:00.007+02:00

niezbyt wesołe miasteczko

2009-07-22T00:24:00.011+02:00

wakacje z moimi dziewczętami w Jastarni

2009-07-22T00:07:00.007+02:00

dziewczęta z Sex Armpit

2009-07-05T17:32:00.011+02:00

niesamowite, jest coś w ich utworach z atmosfery lirycznego smutku, który Pierrot z comedii dell arte ukrywa pod ubieloną mąką twarzą, a świadectwem czego jest spływającą po policzku Pierrota czarna łza. Sobotni koncert dziewcząt w Komunie Otwock właśnie taki był i było nam z T. niezmiernie miło, że dziewczyny pojechały potem z nami na resztę wieczoru i nocy do Saturatora :)

dziewczyny-manekiny

2009-06-27T17:17:00.005+02:00

Requiem

2009-06-27T16:28:00.011+02:00

ostatnie nuty w ósmym takcie wokalnych partii Lacrimosy Mozart napisał w dniu swojej śmierci, czyli 4 grudnia 1791 r. Tak naprawdę, mimo, że komponował Requiem na anonimowe, zapłacone z góry zamówienie, skomponował je na swoją śmierć. To nic, że niedokończone partie Requiem wedle szkiców i zapisków Mozarta dopisali po jego śmierci Franz Xavier Süssmayer i Joseph Eybler, bowiem nic to w odbiorze tego arcydzieła nie zmienia. Requiem słucham na okrągło od wielu lat i nigdy, nawet przez moment, metafizyczne odczucia nie są w mniejszym natężeniu aniżeli wcześniej. Od kilku lat zanurzam się w tych dźwiękach w wykonaniu Orchestre des Champs Elysees i Collegium Vocale/La Chapelle Royale, prowadzonych pewną reką przez Philippe Herreweghe'a. Wczoraj zaś usłyszałem je w barokowym kościerle seminaryjnym na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, w wykonaniu orkiestry i chóru Warszawskiej Opery Kameralnej pod batutą Stefana Sutkowskiego.

zaginiony post

2009-06-23T20:40:00.012+02:00

zanim zamieściłem na blogu fotografie Domku, Kraty i Kalejdoskopu, zamieściłem post wyjaśniający niejasne, poza Kratą, pochodzenie tych obiektów. Post w wyniku wścieklizny mechanizmu formatowania nagle zniknął i do dziś nie wiadomo czemu. A wyjaśnienie pochodzenia tych tajemniczych przedmiotów winny jestem na pewno Emilce i Emmie, które żywo się owymi obiektami zainteresowały. :)

Otóż przedwczoraj w niedzielę w parku na warszawskim Bródnie otwarty został Park Rzeźby. Wszystko zaczęło się od "Raju" Pawła Althamera (na zdjęciu), ogrodu-rzeźby, którego zdjęcia zawiesiłem na blogu ponad tydzień temu. Althamer, mieszkaniec Bródna zresztą, na podstawie rysunków dzieci z podstawówki i we współpracy z architektem krajobrazu zbudował Raj i to był początek projektu, realizowany we współpracy z Muzeum Sztuki Współczesnej. Zaprosił też kilku artystów, których prace mogłyście podziwiać, czyli "Kratę", "Kalejdoskop" i "Domek". "Krata" Moniki Sosnowskiej to jak widzicie wykonana z prętów zbrojeniowych ażurowa kula, a materiał, z jakiego jest wykonana i ornamentyka nawiązuje do krat montowanych w oknach okolicznych bloków. Z kolei "Przewrócony Domek" to dzieło artysty z Tajlandii Rikrita Taravanija. Do środka sześcianu pokrytego polerowana blachą można wejść po schodkach przez niewidoczną na zdjęciach ścianę. Jest tam ekspres do kawy i herbaty, ławeczka,a zamiarem Taravanija było miejsce, w którym można schronić się przed deszczem czy umówić na randkę. ;) I wreszcie "Negative Glacier Kaleidoscope" Olafura Eliassona z Danii, czyli zamontowany w ziemi ponad 300-kilogramowy kalejdoskop, symbolizujący ślad po uderzeniu gwiezdnego meteorytu. Pod trójkątną taflą z hartowanego szkła, zamontowaną poziomo równo z trawą na jednym z trawników, kryją się kalejdoskopowe cuda, a zobaczyć je można po zbliżeniu twarzy do szklanej tafli. Kulminacyjnym punktem niedzielnego otwarcia "Parku rzeźby" była wspólna fotografia mieszkańców Bródna i przybyłych na otwarcie gości, którzy pozowali w"Raju" do wykonywanego z hydraulicznego podnośnika zdjęcia. Fotografia zostanie potem powiększona do gigantycznych rozmiarów i niczym święty obraz zawiśnie na pustej ścianie jednego z bródnowskich kosciolów. :)

Przewrócony Domek Herbaciany

2009-06-22T20:12:00.014+02:00

Kalejdoskop

2009-06-22T19:58:00.014+02:00

Krata

2009-06-22T19:54:00.004+02:00

Dzień Uchodźcy

2009-06-19T21:11:00.011+02:00

w teledysku zawieszonym na tym blogu moja młodsza wnuczka Nata gra uchodźczynię z Czeczenii, a plakaty kampanii z jej wizerunkiem pojawiły się na moim mieście, a dziś na ułamek sekundy skamieniałem, jak nie wiedziałem co, gdzie i kiedy, kiedy Nata patrzyła na mnie z tramwaju, do którego się zbliżałem. Normalnie z Naty jestem dumny! ;)

Molini di Prelà pod Imperią w Ligurii

2009-06-18T21:21:00.005+02:00

niedługo, za dwa tygodnie, będę tam spędzał lipcowe wakacje z T. H. i M. :)

dzisiaj moim pustułkom założono obrączki :)

2009-06-16T20:02:00.007+02:00

Raj

2009-06-11T21:57:00.010+02:00

na warszawskim Bródnie jego mieszkaniec Paweł Althamer od nowa stwarza miejsce, skąd nasi mityczni rodzice Adam i Ewa zostali wypędzeni. Na warszawskim Bródnie Paweł Althamer postanowił przywrócić ludziom ich utracony Eden z nadzieją, że nie powtórzymy błędu naszych prarodziców i z Drzewa Wiadomości nie zerwiemy zakazanych owoców, czego skutki odczuwamy do dnia dzisiejszego. Nowy Raj, nowy Eden, nowy Paradise, powstaje, rosnie, zieleni się, a ja dziś tam byłem i wyszedłem z tego miejsca oczyszczony z grzechów i zła, które jest w każdym z nas.

pustułki z górnej półki

2009-06-09T18:11:00.009+02:00

i tak oto ze tych złożonych pod koniec kwietnia jaj ok. 10-ciu dni temu wylęgło się tych pięć osesków. We wtorek rano będą obrączkowane przez ornitologów. Jak będzie już znana ich płeć, to nadamy im imiona, do czego Was zachęcam już od teraz, nie czekając na płciową identyfikację :)

a tak było dzień po

2009-06-08T20:38:00.004+02:00

bedąc niemłodym już wolontariuszem

2009-06-08T20:35:00.003+02:00

z P. w technicolorze :)

2009-06-02T19:33:00.002+02:00

Jurek Wocial

2009-06-01T20:11:00.007+02:00

W niedzielę 31 maja, nad ranem zmarł w Warszawie dr Jerzy Wocial - filozof, publicysta, tłumacz, działacz społeczny, członek zarządu warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Od początku powstania Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA był jej jednym z najaktywniejszych współpracowników. Początkowo niejednokrotnie wykonywał prace introligatorskie. Później udostępniał mieszkanie na spotkanie zespołu zarządzającego NOWĄ, pozyskiwał papier, pełnił funkcje łącznika, organizatora prac wydawniczych i introligatorskich. W latach 70. był redaktorem i autorem tekstów "Biuletynu Informacyjnego" i "Krytyki". Internowany w stanie wojennym. W latach 1982-83 był współtwórcą, redaktorem, publicystą pisma Kombinatu Narzędziowego VIS - "Spojrzenie na...". Współpracował z pismem "Bez Dyktatu" jako autor i tłumacz. Publikował również w "Tygodniku Mazowsze", "CDN-Głos Wolnego Robotnika". W latach 1985-89 był członkiem Społecznego Komitetu Nauki przy NSZZ "S". Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Miał 62 lata.

Tyle oficjalny życiorys Jurka, który był moim starszym kolegą, przez pewien czas promotorem mojej pracy magisterskiej, ostatni raz widzieliśmy się prawie dwa lata temu w prezydenckim pałacu na obchodach rocznicy powstania Komitety Obrony Robotników. Kiedy Jurek wyszedł z interny, a ja jakiś czas później z więzienia, to na tablicy ogłoszeń w Instytucie Filozofii wywiesiłem dla żartu kartkę, że ten dr Jerzy Wocial, który wyszedł z internowania nie jest tym dr Jerzym Wocialem, którego znaliśmy z przed internowania, ponieważ ten dr Jerzy Wocial, którego teraz widzimy jest homunculusem spreparowanym z resztek prawdziewgo dr Jerzego Wociala w podziemnym laboratorium w gmachu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przy ul. Rakowieckiej. Jak Jurek to przeczytał, to się popłakał ze śmiechu! :)

20 lat temu w samo południe

2009-05-26T21:18:00.002+02:00

saturatorowe urodziny Mikołaja S.

2009-05-24T19:57:00.029+02:00

pod ścianą czarodziejskiego ogrodu

2009-05-24T18:57:00.001+02:00

Rafaela

2009-05-24T18:54:00.002+02:00

Patrycja Kaczmarska, córka świętej pamięci Jacka

2009-05-24T18:48:00.004+02:00

z kartonowym Lechem W.

2009-05-24T18:39:00.006+02:00

pustułek Lwie Serce

2009-05-19T19:21:00.007+02:00

niestety moje pustułki, które dwa gniazda mają w banku, w którym pracuję, w tym roku zasiedliły tylko jedno z nich, składając aż pięć jaj. Kiedy z młodziutka ornitolożką, która z ramienia PAN śledzi ich żywot, zajrzeliśmy dziś do gniazda, za chwilę ojciec ukrytych w skorupkach osesków nadleciał z bojowym okrzykiem, dosłownie własną piersią zasłaniając swoje potomstwo przed wścibskimi spojrzeniami ludzi! Dzielny wielce ten pustułek był! :)

Tereza, Aneta, Edyta, Juana Navarro, Petra Flurr, Marcin i Patryk

2009-05-16T20:04:00.009+02:00

wstęga Möbiusa

2009-05-12T22:07:00.004+02:00

Wszystko zaczęło się od tak zwanej teorii rumieńców. Takiego czerwienienia się na twarzy pod wpływem różnorakich emocji. Sir Cecil Bell w opublikowanej w 1822 roku ,,Anatomy of Expression” rumieniec określał jako jedną z zastępczych form wyrazu twarzy. Uważał też, że istnieje on od początku świata. Obok zdolności do blednięcia, rumieniec traktowany był w czasach doktora Bella jako jeden z podstawowych wyróżników człowieczeństwa. Gdzieś tak około pięćdziesięciu lat wcześniej uważano, że zdolności tych nie posiadają Malajczycy, Mulaci i Kałmucy. Odmawiano jej również wszelkiej maści małogłowym idiotom, uważając, że rumieńce na ich twarzach wywoływane są przez pierwotne emocje związane z zaspokajaniem takich popędów jak głód czy pożądanie.

W tym samym mniej więcej czasie niemiecki filozof Georg Wilhelm Friedrich Hegel zdążył pokusić się o budowę filozoficznego systemu w sposób wyczerpujący opisującego świat. Ambicją tego systemu było wyjaśnienie wszystkiego, co wyjaśnieniu mogło się poddać. Świat został schwytany w sieć filozoficznych kategorii. Odnajdywanie siebie w poddawanym intelektualnym analizom przedmiocie nazwane zostało wolnością, gwarantującą tego świata oswojenie. Rozum ruszał do triumfalnego marszu poprzez zakręty historii. Pomnikami rozumu stawały się między innymi dzieła sztuki i osiągnięcia nauki. Przedmiot i podmiot znosiły się wzajemnie w procesie zanikania tradycyjnych podziałów i dychotomii. Samowiedza zyskała status jednoczącego wszelkie przeciwieństwa powrotu do pierwotnej całości, jaką był świat. Człowiek zaś, dzięki uczestnictwu w zwycięskim pochodzie ducha, a więc rozumu i wolności zarazem, miał szansę przestać być pascalowską trzciną, bezradną wobec ogromu i potęgi wszechświata. Ale tylko dzięki temu, stając się w przeciwnym wypadku igraszką dziejowych zawieruch, nie pojmując ich ukrytego sensu. Wolność dla tego filozofa posiadała janusowe oblicze, złożone z indywidualnej i dziejowej strony. Harmonijne ich połączenie dokonać się mogło jedynie w przypadku bezbolesnej rezygnacji z potrzeb indywidualnych na rzecz ogólnych. Oczywiście nie miał tu nic do rzeczy żaden pojedynczy akt takiej rezygnacji, bowiem była to sprawa niemalże wyłącznie dziejów i ledwo dostrzegalnego grymasu, znamionującego ludzki wysiłek myślenia. Kiedy wykręcałem numer telefonu do Pana Boga, ręka mi ani trochę nie drżała. A przecież powinna. Nikt jednak nie podnosił po drugiej stronie słuchawki. Próbowałem o różnych porach dnia i nocy, jednak skutek był zawsze ten sam. Nie wiem, może źle zapisałem numer i tak naprawdę dzwoniłem donikąd. Już prawie zapomniałem, że nie każdy może sobie ot tak rozmawiać z kimś, kto tak rzadko pojawia się na świecie. To z mojej strona była jednak niesłychana zuchwałość. Gdybym wcześniej zdał sobie z tego sprawę, nie ważyłbym się zbliżyć w ogóle do telefonu. No ale stało się. Po raz kolejny Bóg nie raczył zauważyć moich starań o kontakt z nim i jedynym wyjściem było raz na zawsze z tym się pogodzić. Albo go tak naprawdę nie było, albo ja nie byłem godzien takiego spotkania. Postanowiłem więc skoncentrować się na wysiłku związanym z przetrwaniem kolejnego dnia i więcej nie zawracać tym sobie głowy. Nie było to jednak takie proste, jakby na pierwszy rzut oka się mogło wydawać. Męczyły mnie wyrzuty sumienia, że przecież kiedyś byliśmy ze sobą tak blisko. W warszawskim getcie zimą 1942 roku zmarł na tyfus Achilles Rosenkranc, długoletni naczelnik wydziału opłat skarbowych w Ministerstwie Skarbu. Urodził się w 1876 roku gdzieś na Ukrainie. Do getta poszedł dobrowolnie, mając za nic swój dobry, jak na owe czasy wygląd, oraz możliwość wyrobienia sobie oddalających pewny wyrok śmierci dokumentów. Zgodnie ze swoim imieniem był wielkim miłośnikiem i znawcą antyku. Zostało po nim ponad tysiącstronicowe dzieło zatytułowane ,,Ustawa o opłatach stemplowych”. Mam powody przypuszczać, że Achilles Rosenkranc był ode mnie mądrzejszy i o kontakty z panem Bogiem zbytnio nie zabiegał. Pod koniec osiemnastego wieku, kilka lat przed nieuchronną śmiercią, inny niemiecki filozof Immanuel Kant problem wolności przestał traktować jako kwestię marginalną. Trudno powiedzieć, jaką rolę w zdarciu z grzbietu ludzkiego poznania płaszcza obiektywności odegrał wynalazek gilotyny. Wszak poeta Heine raczył nazwać Kanta Robespierrem filozofii. Jakiś powód takiego przezwiska musiał przecież istnieć. Szyję pod ostrze machiny śmierci położył rzekomo istniejący poza nami czas oraz przestrzeń. Według niepozornie wyglądającego filozofa w zwierciadle rozumu zamiast świata, mógł się przeglądać jedynie sam rozum, sam siebie kontemplujący. Świat zaś, wraz ze składającymi się nań przedmiotami, stał się królestwem rzeczy samych w sobie czyli noumenów, objawiających się rozumowi w postaci zjawisk skonstruowanych przez sam rozum. Inaczej rzecz ujmując, o ile na poziomie zmysłów doświadczenie pełniło rolę wiodącą, to rozum do czynienia miał z nim niewiele. Wolność dla tego filozofa była z jednej strony tylko i wyłącznie wytworem samego rozumu. Za jej pomocą rozum mógł łamać bariery krępujących człowieka praw przyrody. W przeciwieństwie do samego człowieka, jego rozum miał szansę stać się wolnym. Skoro prawo moralne jest wytworem rozumu jedynie, tym samym, nie będąc przedmiotem aktywności zmysłowej, nie jest również ze świata zjawisk, a więc nie podlega prawom przyrody. Niezależność od nich była dla Kanta esencją wolności, wyrażanej przez prawo moralne. To, że doświadczenie przeczy idei wolności na każdym kroku, spowodowane jest nieobecnością wolności w świecie zmysłów. Ale aby ocalić autonomię rozumu, idei wolności odrzucić się nie dawało. W przeciwnym razie rozum mógł stać się igraszką ślepych sił, które jeśli nawet rozumem się zabawiają, to nie sposób tego przekonująco dowieść. Bowiem niemożliwa jest moralność jako skutek autonomii rozumu bez postawienia stopy w krainie intelektu, w której jedynie możliwe są kategoryczne imperatywy jako maksymy wolności, których stosowanie umożliwia naszą obecność w sławetnym ideale państwa celów samych w sobie, gdzie człowiek zawsze ma być traktowany jako cel, a nigdy środek. Zauważyć też należy, że wolność proponowana przez filozofa umożliwia jej zażywanie innym, przez co zyskuje walor powszechności, harmonijnie łącząc interesy jednostki z potrzebami ogółu. Należy jednak wystrzegać się przenoszenia kantowskiej teorii wolności w świat praktycznego doświadczenia. O ile formuły kategorycznych imperatywów nadają się do stosowania ich w życiu codziennym jako jeden z punktów etycznych dekalogów, cała reszta rozważań o wolności nie jest z tego świata. W naszym świecie rządzą zupełnie inne prawa, z wolnością niemające nic wspólnego. Ale mimo to z idei wolności, jeśli ma się ocalić nasze człowieczeństwo, zrezygnować nie sposób. Po raz pierwszy chyba w dziejach europejskiej filozofii wolność jako idea stała się archimedesowym punktem oparcia dla autonomii rozumu ludzkiego, a tym samym naszego człowieczeństwa. Umieszczając człowieka pomiędzy prawem moralnym a gwiaździstym niebem, przydano mu iście kosmiczny wymiar, właściwy dotychczas jedynie bogom. Jednym z nich mógł być Achilles Rosenkranc.

niezbyt prosta historia

2009-05-12T21:45:00.011+02:00

Na początku XIX w. do włoskiej miejscowości Gonero w okolicach Treviso przybywa pochodzący z Wielkopolski Jan Krawiec, który w poszukiwaniu najprawdopodobniej chleba albo przygód, a może jednego i drugiego, opuścił swe rodzinne strony. W Gonero nie zagrzewa jednak długo miejsca i kontynuując swoją wędrówkę dociera do miasteczka Kriese w północnych Włoszech, gdzie następuje kres jego poszukiwań, ponieważ poznaje tam pewną szwaczkę, z którą następnie się żeni i zaraz potem, a może nawet przedtem, zaczyna pracę jako listonosz, który to zawód zwał się wtedy najprawdopodobniej pocztylionem. Swoje polskie nazwisko zmienia na włoskie i odtąd jak pan Sarto, co po włosku oznacza krawca, wiedzie poczciwe i spokojne życie dostarczyciela tego, co ludzkie emocje, uczucia i urzędowe sprawy kazały ówczesnym ludziom chwytać za pióra i przelewać swoje myśli na kartki papieru, które następnie pieczołowicie składane trafiały do zaadresowanych kopert i po naklejeniu na nie znaczków zyskiwały prawo przemieszczania się po świecie. Ostatnim ogniwem podróży tych kopert, wewnątrz których znajdowały się listy i różnego rodzaju urzędowe przesyłki, byli właśnie pocztylionowie, czyli dzisiejsi listonosze, a jednym z nich jak wspomniałem już wcześniej, był nasz rodzimy Jan Krawiec przemianowany na Jana Chrzciciela Sarto. Już sam wybór takich a nie innych imion świadczyć musiał o niemałej pobożności bohatera tej części opowieści. W roku 1835 państwu Sarto rodzi się syn, któremu dano imiona Józefa i Melchiora, co nasze przypuszczenia o pobożności listonosza i jego małżonki tylko potwierdzają. Pepi, bo tak na małego Józefa pieszczotliwie wołali rodzice, po zakończeniu nauk w Castelfranco i Asolo, w roku 1858 przyjmuje święcenia kapłańskie, by trzydzieści lat później zostać biskupem Mantui, a w roku 1893 kardynałem leżącej dosłownie na wodzie Wenecji.

W tym samym wieku XIX do Polski, w poszukiwaniu najprawdopodobniej tego samego, czego szukał we Włoszech ojciec weneckiego kardynała Sarto, przybywa z Włoch inny Jan, jeden z dwóch, a może nawet trzech czy czterech braci Rampolla. I tak jak pochodzący z Wielkopolski Jan Krawiec znalazł swoją przystań we Włoszech, tak Jan Rampolla znajduje ją w Polsce, która w owym czasie tak naprawdę na mapie świata nie było, ponieważ jak wszyscy dobrze wiedzą, była ona jedyna w sercach i umysłach nie wiadomo jakiej części obywateli monarchii austrowęgierskiej, rosyjskiego cesarstwa i odradzającej się niemieckiej Rzeszy, a wcześniej królestwa pruskiego. Ten z braci Rampolla, który osiedla się w Polsce, wzorem nieznanego przecież sobie Jana Krawca vel Sarto przyjmuje nazwisko Rympała, i podobnie jak Jan Krawiec z Włoszką, on jako Jan Rympała żeni się z Polką. Wiele lat później na świat w mieście Lwów przychodzi na świat jego wnuczka po kądzieli Stefania Kraśniak, która po wyjściu za mąż w naszej historii występować będzie już jako Stefania Bilińska. Przyjdzie jednak czas, że owdowieje, co na bieg późniejszych wypadków będzie mieć znaczny wpływ. Mniej w więcej w tym samym czasie, kiedy Stefania przychodzi na świat, 20 lipca 1903 r. w Rzymie, a właściwie Watykanie, umiera papież Leon XIII. Na rozpoczętym jedenaście dni później konklawe watykański sekretarz stanu kardynał Rampolla del Tindaro, rodzony brat dziadka Stefanii, uzyskuje w pierwszym glosowaniu nominację na 259-go papieża. Następnego dnia głos zabiera przedstawiciel austrowęgierskiego cesarza Franciszka Józefa, krakowski kardynał Jan Puzyna i korzystając z tak zwanego prawa ekskluzji, które było niczym innym jak prawem weta przysługującym trzem najbardziej katolickim według uświęconej tradycji krajom, czyli Austro-Węgrom, Francji i Hiszpanii, zgłaszając w imieniu Franciszka Józefa weto wobec kandydatury kardynała Rampolla. - Mam zaszczyt podać do wiadomości w imieniu oraz na podstawie autorytetu jego Apostolskiego Majestatu Franciszka Józefa, że Jego Majestat, zamierzając skorzystać ze starożytnego prawa i przywileju, oznajmia wykluczające weto przeciwko najdostojniejszemu panu kardynałowi Marianowi Rampolli del Tindaro. Chodziły słuchy, że kardynał Rampolla był czynnym i prominentnym członkiem masońskiej loży nieznanego porządku. Jego kandydatura na objęcie papieskiego tronu oczywiście przepada i w następnych głosowaniach zamknięci w Kaplicy Sykstyńskiej kardynałowie na następcę Leona XIII wybierają syna Jana Krawca i włoskiej szwaczki, potężnego patriarchę Wenecji, kardynała Józefa Melchiora Sarto, który jako Pius X obejmuje we władanie Piotrową stolicę. Prawo ekskluzji, dzięki któremu sam został papieżem, natychmiast w pierwszych dniach swego urzędowania likwiduje grożąc ekskomuniką wszystkim, którzy w przyszłości chcieliby z tego prawa skorzystać. W roku 1954 zostanie przez Piusa XII kanonizowany. Ale zanim to się dokona, w rodzinie rodzonego brata ojca Stefanii, około 20 lat po narodzinach Stefanii, na świat przychodzi Filomena de domo Kraśniak, prawnuczka Jana Rympały. Po co to wszystko opowiadam? Ano po to, ponieważ na trop tej historii wpadłem podczas telefonicznej rozmowy z pewnym starszym panem ze Śląska, który przesłał mi starą fotografię z 1936 roku, na której widnieli pracownicy lwowskiego oddziału Banku Gospodarstwa Krajowego. Wśród tych pracowników był ojciec starszego pana i owdowiała Stefania Bilińska, prawna opiekunka osieroconej Filomeny Kraśniak, prawnuczki Jana Rampolla vel Rympały, rodzonego brata kardynała Rampolla del Tindaro, która omal nie został 296-tym następcą świętego Piotra. Ojciec starszego pana, który urodził się w 1938 roku we Lwowie, po ukończeniu studiów ekonomicznych w Poznaniu w poszukiwaniu pracy zawędrował do Lwowa, gdzie znajduje pracę w oddziale potężnego banku, w którym pracuje też Stefania. Podczas któregoś z dobroczynnych balów, które ów bank regularnie organizował, ojciec starszego pana, który podarował mi tą starą fotografię, poznaje Filomenę, z którą wkrótce się żeni. Po zakończeniu wojny, rodzice starszego pana trafiają do Katowic, gdzie już obydwoje zaczynają pracę w oddziale banku, w którym się przed wojną poznali. Wkrótce dołącza do nich Stefania, która również podejmuje pracę oddziale swego macierzystego banku. Bank ów za kilka lat komuniści rozwiążą, przemianowując na Bank Inwestycyjny, ale cała trójka dotrwa w nim do czasu, kiedy musiała odejść z niego na zasłużone emerytury.

czarodziejska lampa Alladyna

2009-04-26T17:49:00.006+02:00

nocne zmory

2009-04-26T13:28:00.001+02:00

w moim domu wczoraj w nocy pojawił się duch, który wylazł po prostu z telewizora...

trzecie zdobycie Marriota

2009-04-22T20:16:00.011+02:00

punktualnie o 16:35 nieznany jeszcze z imienia i nazwiska polski człowiek-pająk wszedł po ścianie bez zabezpieczeń na 140 metrowy hotel Marriott w Warszawie. Takie wspinaczki to jedna z niewielu rzeczy na tym świecie, wobec których czuję strach raczej nie do przezwyciężenia. Żal tylko, że nie miałem przy sobie dobrego aparatu fotograficznego, bo zdjęcia robione komórką to jednak nie to samo, szczególnie przy zbliżeniach.

inwazja Obcych

2009-04-12T19:04:00.000+02:00

trochę baroku z warszawskich kościołów

2009-04-12T16:56:00.006+02:00

świąteczne groby

2009-04-12T16:41:00.011+02:00

świat wg Michaela Sowy

2009-04-11T19:06:00.004+02:00

suicide girl

2009-04-07T19:06:00.006+02:00

poznaliśmy się na facebooku, ta młoda obywatelka Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej zadziwia mnie nie tyle pięknem swoich fotografii, swoich w sensie dosłownym, ponieważ jest na nich uwieczniana w dekoracjach przedmiotów naznaczonych stygmatem śmierci, jak na martwych naturach XVII- wiecznych malarzy z ówczesnych Niderlandów, tak przejmujaco opisanych przez Herberta na stronach "Martwej natury z wędzidłem". Ten motyw przemijania zwany od łacinskiej wersji przesłania Księgi Koheleta vanitas, marnością, bowiem vanitas vanitatum et omnia vanitas, jest również w bardziej dosłownej wersji, aniżeli na płótnach flandryjskich i holenderskich mistrzów, obecny na fotografiach tej dziewczyny zza Wielkiej Wody, która jakby wiedziona jakimś nieznanym sobie instynktem podążała tropem motywu śmierci i ozdabianiem swojego ciała w autodestrukcyjnym rycie żywcem wyjętym z pogańskich rytuałów, poświęconych tej tajemniczej i ciemnej stronie ludzkiej natury, jakże często przyspieszających naturalną kolej rzeczy...

czapka niewidka

2009-03-29T15:45:00.000+02:00

kiedy mnie jeszcze nie bylo nawet w planach

2009-03-28T21:02:00.001+01:00

rodzice

wakacje w stringach

2009-03-28T21:01:00.001+01:00

dzieciństwo raz jeszcze...

2009-03-25T23:00:00.005+01:00

gdzie dziewczęta z tamtych lat...

2009-03-24T20:44:00.003+01:00

a tu już wydarzyło się...

2009-03-24T20:07:00.001+01:00

a tu już wydarzyło się dość dużo, choć na szczęście jeszcze nie wszystko...

brukselska katedra St. Michel

2009-03-24T19:25:00.000+01:00

wszystko się jeszcze wtedy mogło wydarzyć...

2009-03-24T19:06:00.001+01:00

pańskie oko konia tuczy

2009-03-23T18:53:00.004+01:00

Żył sobie dawno, dawno temu pewien pan, co ja mówię pan, panisko pełną gębą i to panisko miało bardzo chudego konia o imieniu Stefan. Ten Stefan to był tak wychudzony, sama skóra i kości, że taki na przykład Łysek z pokładu Idy czy nasza szkapa to przy Stefanie były jak zawodnicy sumo. I nie był Stefan bynajmniej wychudzony z głodu, ponieważ jego właściciel dbał o niego bardzo, a już względem jedzenia to nawet bardzo i gdyby Stefan pożerał choć połowę tego,co mu dosypywano do owsa, to nawet wtedy zakrawałoby to na gargantuiczne niemal obżarstwo. I tak mijały lata, a Stefan na wadze nie przybierał ani grama. Jedynym pocieszeniem było to, że też z wagi nie spadał. Właściciel Stefana bardzo się jego stanem martwił, ale od zamartwiania się o nie to raczej konie nie tyją. Pewnego dnia nasze panisko usłyszało gdzieś przypadkiem takie ludowe powiedzenie, że pańskie oko konia tuczy. Uczepił się w myślach tego powiedzenia jak rzep psiego ogona, powtarzał je sobie w myślach, rano, przed snem, podczas obiadu. Zachodził w głowę o co to może chodzić z tym okiem i w jaki sposób ono może wpływać na przyrost wagi u koni. Trwało to tak tygodniami, Stefan jak był chudy tak był, więc jego właściciel postanowił dłużej nie czekać i zrobić coś, żeby Stefan już nie był taki wychudzony jak jaki anorektyk. Zaczął więc godzinami się Stefanowi przyglądać, w myśl zresztą zasłyszanego powiedzenia o tuczeniu koni okiem właściciela. Niestety kilkutygodniowe przypatrywanie się Stefanowi nie dało żadnych rezultatów. Stefan jak był skórą i kośćmi, tak był. Olśnienie przyszło pewnego letniego poranka, tuż po przebudzeniu. Pan uświadomił sobie, że w tym zasłyszanym powiedzeniu o oku i koniu chodzi o jego własne oko, tak jak jego własnym koniem jest już od kilku lat wychudzony Stefan. Niewiele myśląc zaraz po śniadaniu wydłubał sobie oko i jeszcze dymiące, ociekające krwią, położył na parapecie i skierował je na przywiązanego przy ganku Stefana. Od tej pory miało ono, te oko, cały czas na Stefana patrzeć i nie spuszczać go z siebie, czyli z oka. Niestety po niecałych dwóch tygodniach oko zaczęło się psuć, zaczęły się do niego zlatywać muchy i na dodatek zaczęło potwornie cuchnąć. A Stefan nic, to znaczy nadal był wychudzony jak szkielet jaki. Wskazówki wagi, na której pan regularnie ważył Stefana, jak zaklęte wskazywały od kilku ładnych lat 24 kg i ani grama więcej. Tego panu już było za wiele, bo nie dość, że na darmo wydłubał sobie oko, to na dodatek zaczęło się ono psuć. Zdenerwowany złapał nadpsute oko i wrzucił je do worka z owsem, jako dodatek do wieczornego posiłku Stefana. Zdegustowany i załamany całą sytuacją poszedł spać. Następnego ranka obudził się później niż zwykle. Kiedy podszedł do okna, aby rzucić jednym okiem na Stefana, oniemiał. Przed gankiem zamiast chudego Stefana stał tłusty jak świnia koń, który po bliższych oględzinach okazał się jednak Stefanem. Tym Stefanem, który jeszcze wczoraj wyglądał jak szkielet. Dzisiejszy Stefan wyglądał jak hipopotam albo nosorożec. Przez jedną noc po zjedzeniu pańskiego oka przybrał na wadze przynajmniej dziesięciokrotnie, jeśli nie więcej. Właściciel Stefana dopiero teraz pojął dokładnie sens zasłyszanego wcześniej powiedzenia, że pańskie oko konia tuczy. Jego oko Stefana utuczyło nad podziw.

puma z okolic Mokrej

2009-03-22T14:54:00.005+01:00

pewna dziennikarka telewizyjna z tvp, taka z tych nadenergicznych, co to co chwila potrząsają głową, określiła biedną pumę kilkakrotnie i z uporem maniaka mianem bestii i potwora. Puma, którą najprawdopodobniej przemycono do Polski, a ona sobie z transportu zbiegła, musi być nieźle wystraszona i zszokowana głodem, mrozem i nieznanym terytorium. W jednej chlewni zagryzła 30 prosiaków ważących po 30 kg., zaatakowała 90 kg. tucznika a w innym gospodarstwie zagryzła 60 kg. cielaka. Mieszkańcy Mokrej wieczorami ze strachu nie opuszczają swoich domostw.

Elektroniczna Rejestracja Trollowania

2009-03-22T14:03:00.004+01:00

Wprowadzenie techniki Elektronicznej Rejestracji Trollowania (Electrical Trollation Graph Technique) umożliwiłoby rejestrację zachowania się trolla przed i podczas penetracji forów internetowych, a zwłaszcza mechanicznych ruchów klikających w klawiaturę palców trolla i wydzielania przez niego śliny podczas pisania postów. System ETG składa się z obwodu elektrycznego, którego częściami są troll i jego żywicielskie forum/wątek. Troll połączony jest z obwodem przez złotą elektrodę (drucik o średnicy 0-20μm) przyczepioną do pleców trolla za pomocą srebrnej farby. Forum lub wątek zaatakowany przez trolla podłączony jest do drugiej elektrody i z chwilą wejścia trolla na forum/wątek obwód zostaje zamknięty. Dwa kanały - ślinowy i pokarmowy - są jedynymi przewodami łączącymi trolla z forum/wątkiem, stąd wszelkie zmiany we właściwościach elektrycznych tego układu wywołują zmiany napięcia w punkcie pomiaru. ETG stanowi więc zapis zmian napięcia w określonym czasie, które są wynikiem aktywności trolla podczas penetracji forum/wątku.Określone modele fal odpowiadają różnym aktywnościom trolla. Rozróżnia się tzw. fazę „ścieżki" czyli penetracji przez trolla forum lub wątku oraz fazę floemową odpowiadającą pobieraniu przez trolla tematu wątku/forum.

Interpretacja danych ETG poprzedzona jest analizą szeregu parametrów obrazujących sekwencję i częstość zdarzeń. Na przykład, czas od początku pierwszej penetracji przez trolla wątku lub całego forum do pierwszej fazy tematycznej może wskazywać, jak długo trwa odszukanie przez trolla elementów go interesujących i jak szybko troll przystępuje do żerowania na danym forum/wątku. Duża liczba krótkich krótkich postów na forum/w wątku poprzedzających pierwszą fazę floemową i długie przerwy w penetracji forum/wątku mogą oznaczać, że na danym forum/wątku istnieją negatywne czynniki hamujące żerowanie trolla. Natomiast skrócenie czasu żerowania jest prawdopodobnie reakcją trolla na złą jakość forumowej/wątkowej pożywki. Dobrze to wykombinowałem? :)

mimesis czyli tragiczne skutki naśladowania przyrody

2009-03-21T19:57:00.006+01:00

Tragicznie zakończył się pewien niecodzienny żart dla jego pomysłodawcy i wykonawcy w jednej osobie. W miejscowości Nachłopki (woj. kujawsko-pomorskie) doszło w ostatni weekend do dramatycznych wydarzeń. W godzinach wieczornych 16-letni Adam S. postanowił wciągnąć na twarz gumową, wykonaną z dużym realizmem maskę świni, z której z powodzeniem korzystał przed kilkoma miesiącami podczas zabawy sylwestrowej i w takim to oto przebraniu przejść się po swych rodzinnych Nachłopkach. Dla wzmocnienia efektu owinął się jeszcze różowym prześcieradłem, do którego wcześniej przykleił strzępki ciemnej, imitujacej szczecinę wełny i w pozycji na czworaka, wydając przy tym odgłosy chrumkania i kwiczenia charakterystyczne dla zwierzęcia, za które się nieopatrznie przebrał, udał się na wieczorny spacer. W pewnym momencie młodego człowieka w przebraniu świni zauważyła kilkuosobowa grupa miejscowych gospodarzy i niewiele myśląc rzuciła się za nim w pogoń. Adam S. próbował ratować się ucieczką, lecz niestety grupa dorosłych mężczyzn z łatwością go dogoniła i biorąc za prawdziwą świnię zawlekli opierającą się ofiarę na podwórko jednego z napastników. Tam, nie zważając na jej rozpaczliwe krzyki, dokonali nielegalnego uboju, dzieląc następnie ofiarę na klasyczne pułtusze i ćwiartki. Kiedy się zorientowali, że ich ofiarą padł młody człowiek, a nie, jak się im wcześniej wydawało świnia, było już za późno. Policja, zawiadomiona przez zaniepokojonych dziwnymi wrzaskami sąsiadów, na miejscu zdarzenia zastała tylko dymiące fragmenty zwłok Adama S. i sprawców tego zdarzenia, będących pod wpływem alkoholu. Sprawcy tłumaczyli, że do samego końca byli przekonani, że schwytali prawdziwe zwierzę, na dodatek wedle ich oceny bezpańskie. Wszyscy uczestnicy tego tragicznego wydarzenia zostali aresztowani pod zarzutem nieumyślnego morderstwa. Sąd na wniosek prokuratury zastosował wobec sprawców trzymiesięczny areszt.

Santini

2009-03-11T20:11:00.002+01:00

20-letniego szympansa Santini, w ogrodzie zoologicznym szwedzkim Furuvik, bezczelnie, podstępnie i podle oduczono rzucania kamieniami w ludzi, którzy podchodzili do ogrodzenia wybiegu gapić się na zwierzaka. Najlepsze było to, że Santini wyczaił w napełnionej wodą betonowej fosie rzecz następującą. Otóż po mroźnych zimach beton miejscami pękał. Santini to odkrył, a nie było to takie widoczne na pierwszy rzut oka. Z pękniętych miejsc, które były pod wodą, dawało się wydłubywać małe kawałki betonu, które Santini ukrywał w kilku miejscach na wybiegu, ponieważ opiekunowie zawsze rano, przed wypuszczeniem małpiego stada na wybieg, skrupulatnie wybieg sprawdzali. Otwierany był o 10 rano i wtedy też pojawiali się pierwsi gapie. Santini jak gdyby nigdy nic krązył po wybiegu, w pewnym momencie dopadał ukrytej wczesniej przez siebie betonowej amunicji i ciskał nią w gapiących się na niego ludzi. Ludzie uciekali, bo Santini miał celne oko. Opiekunowie zaganiali wtedy Santiniego do klatki i znowu przeszukiwali teren w poszukiwaniu przemyślnie zamaskowanych skrytek na kamienie. Ponadto Santini nauczył się sam z siebie sposoby wynajdowania pęknięć w betonowej fosie, opukując ją regularnie, poniewaz pęknięte miejsca wydawały inny, głuchy dźwięk. Niestety te zaganianie w dzień do klatki albo wypuszczanie go później, niż reszty małpiego stada, złamały Santiniego i przestał rzucać, tym bardziej, że przeszukania dozorców były coraz skuteczniejsze! :(

mama

2009-03-09T18:48:00.000+01:00

et in cum Arcadia ego...

2009-03-09T18:41:00.008+01:00

wkładki ROMI

2009-03-07T20:16:00.003+01:00

wkładki magnetyczne "ROMI" do butów są napromieniowane przez brata Panka Tadeusza Edmunda. Główne ich zastosowanie to, że będziemy latać jak ptaki, tak jak lata na miotle Harry Porter, zabezpieczenie naszych stóp przed nadmiernym odpływem ciepła z naszego organizmu do ziemi. Jeżeli zabezpieczymy odpływ nadmiaru ciepła za pomocą wkładek magnetycznych "ROMI" to zaczną nam ustępować dolegliwości i choroby, na które cierpimy i chorujemy, a o których nie wiemy, takie jak bóle w stawach, kościach, plecach, polepszają krążenie krwi, reguluje cukier i cholesterol, Usuwają żylaki, reumatyzm, regulują stolec, zwiększają przemianę materii, zmniejszają miażdżyce.

INSTRUKCJA OBSŁUGI.

Wkładki "ROMI" należy wyciągnąć z opakowania i położyć na podłogę stroną "A" do góry. Należy dopasować wkładki do naszej stopy. Należy pamiętać, żeby wyciąć o pół numeru większe, tak jak pokazane jest na rysunku linią przerywaną. Podczas używania wkładek same się dopasują i ułożą w bucie. Należy pamiętać, żeby nosić o jeden rozmiar większe obuwie. Na rysunku pokazane są receptory stopy lewej i prawej. Jeżeli odczuwacie ciepło lub zimno, mrowienie, pieczenie w stopach, to jest prawidłowa reakcja stóp na wkładki magnetyczne "ROMI", czyli jest to oznaką, że wkładki zaczynają pracować. Na rysunku są pokazane receptory, jeżeli odczuwacie w tych miejscach bóle, pieczenie to oznacza, że są te narządy wewnętrzne chore. Podczas używania wkładek magnetycznych "ROMI" na początku mogą pojawić się opuchnięcia kostek nadgarstków czy palców u rąk. Nie należy przerywać noszenia wkładek magnetycznych. Bądźmy cierpliwy i wytrwali a sukces w krótkim czasie będzie widoczny i ogromny, a choroby zaczną same ustępować. Gdy choroby ustąpią zaczniemy latać w powietrzu. Chore miejsca receptory możemy codziennie masować przez 5 minut, żeby przyspieszyć nasze całkowite wyleczenie. Przy masowaniu można używać olejku z orzeszków ziemnych lub olejek kamforowy. UWAGA! mogą pojawić się bóle w organach wewnętrznych. Jak będziemy masować receptory nerek, gdy mamy kamienie nerkowe, to przy oddawaniu moczu pojawią się kamienie lub krew? Wkładki magnetyczne "ROMI" są przede wszystkim pomocne dla naszych nóg, które są wycieńczone po całym dniu pracy i brakuje nam sił. Wkładki magnetyczne przygotowują nas do latania, nie wystarczy włożyć do butów i latamy, muszą ustąpić choroby, na, które cierpimy i chorujemy, wzmacniają wasze nogi i całe ciało, przygotowują nas do latania. Wystarczy tylko dopasować je do swojego rozmiaru nogi i włożyć do obuwia. Wkładki magnetyczne "ROMI" zaczynają działać na nasze stopy, natychmiast czujemy lekkość ciała i ciepło w stopach. Po Przemienieniu Pańskim będziemy latać w powietrzu dzięki wkładką magnetycznych, tak jak latają teraz ptaki. Na zasadzie grawitacji pół magnetycznych. Tak jak Jezus Chrystus chodził po wodzie i nie tonął, tak my będziemy się poruszać w MIŁOSIERDZIU BOŻYM, dzięki wkładkom magnetycznym "ROMI". Należy już od dzisiaj zacząć się przygotować do poruszania się, tak jak UFO to czyni teraz. Wkładki magnetyczne "ROMI" mogą używać wszyscy, począwszy od niemowląt do ludzi sędziwych. Wasz organizm weźmie tyle Boskiej Mocy ile wasz organizm potrzebuje w danym dniu. Wkładki magnetyczne "ROMI" nigdy nie będą traciły swojej mocy, jak będziemy wierzyli i się modlili, wypowiadali słowa „LICZĘ NA CIBIE OJCZE” a wkładki otrzymają jeszcze większą moc. UWAGA: Jeżeli wkładki popękają albo zostaną uszkodzone, należy wymienić na nowe. Życzę szybkiego powrotu do zdrowia i latania. Można u mnie zamawiać. Cena $9.99 + przesyłka $5. Dziękuję bardzo. Brat Panek Tadeusz Edmund.

dawno temu na Orlej Perci

2009-03-05T22:34:00.004+01:00

pani Hania-reaktywacja

2009-03-04T19:32:00.007+01:00

Na kilka miesięcy przed wyjazdem do Ameryki telefon oszalał. Od samego rana różni ludzie chcieli łączyć się z jakąś Chłodnią. Szybko się okazało, że w okolicy ma swoją siedzibę instytucja zajmująca się przechowywaniem w gigantycznych lodówkach zamrożonego pożywienia dla ludzi. Okazało się również, że numer telefonu Chłodni różni się od mojego o jedną tylko cyfrę i to na dodatek przedostatnią. W tamtych czasach centrale telefoniczne miały tę cechę, że niezbyt precyzyjnie rozróżniały numery podobne. Początkowo wyprowadzałem dzwoniących z błędu, ale prób połączeń z Chłodnią zamiast ubywać przybywało. Większość nie zadawała sobie trudu zwyczajowego potwierdzenia, czy dodzwonili się pod właściwy numer, tylko od razu prosili o połączenie z Iksińskim czy Igrekowskim. Zacząłem ich, udając telefonistkę z zakładowej centrali, po prostu łączyć. Aby uzyskane w ten sposób połączenia były zrealizowane do końca, podszywałem się niezależnie od płci pod osobę, z którą jako telefonistka właśnie telefonujących łączyłem. Po miesiącu znałem już całą strukturę zakładu, nazwiska dyrektorów, kierowników działów i wielu pracowników. Bywało tak, że sekretariat dyrektora zakładów, chcąc uzyskać połączenie z jakimś kierownikiem, słyszał od jego rzekomej sekretarki, że pan kierownik z chamem nie będzie rozmawiał. Bywało, że jako szef działu udzielałem komuś łaskawie po długich prośbach wolnych dni, a od kierowniczki pewnego sklepu przyjmowałem drobne zamówienia na mrożone frytki i buraczki zaznaczając, że w grę mogą wchodzić jedynie kilkusetkilogramowe transporty. Kiedy pozostawałem głuchy na lamenty o zbyt małych pojemnościach lad chłodniczych sklepu, zrozpaczona kierowniczka przystawała na proponowane warunki.

Jednak najwięcej telefonów było do kierowniczki zakładowego bufetu. Kiedy zaciekawiony zadzwoniłem do rzeczywistej centrali zakładów prosząc o połączenie z bufetem, po drugiej stronie słuchawki usłyszałem piskliwy głos kobiety, o której imieniu dowiedziałem się z poprzednich połączeń. Najczęściej dzwoniący do bufetu prosili do telefonu panią Hanię. Jej głos był tak charakterystyczny, że bez trudu mogłem go bezbłędnie naśladować. Zacząłem więc łączyć z nią rozmaitych ludzi, podszywając się pod nią. Najczęstszym rozmówcą pani Hani był niejaki Rysiek Karwacki, którego głos również po krótkim czasie również opanowałem do perfekcji. Dzwonili do siebie wzajemnie i kiedy empirycznie sprawdziłem, że mogę bezpiecznie rozmawiać z panią Hanią jako Ryszard i na odwrót, poczułem, że kości zostały rzucone.

Poprosiłem o połączenie z bufetem i jako Rysio zamówiłem u pani Hani sto mrożonych hamburgerów. Było to oczywiście w czasie poprzedzającym macdonaldsową zarazę, ale rzeczywiście w sklepach pojawiały się od czasu do czasu kawałki mielonego mięsa, tak właśnie nazywane najprawdopodobniej na złość ówczesnemu prezydentowi Ameryki Ronaldowi Reaganowi. Swoją pryncypialną polityką wobec Imperium Zła wybił ponoć całe stada polskich kurczaków, nie pozwalając eksportować do Polski paszy dla tych ptaków. Wcześniej zdarzyło się kilka razy, że rzeczywisty Ryszard zamawiał u mnie jako pani Hani po kilka hamburgerów, stąd znałem jego kulinarne upodobania. Kilka razy też jako Ryszard wyrażałem niezadowolenie z jakości posiłków serwowanych w bufecie, co panią Hanię wzburzało do najwyższego stopnia. Pani Hania zaniepokojona wysokością zamówienia usiłowała dociec jej przyczyny, ale nie pozostała głucha na tajemnicze perswazje i chrząknięcia Ryszarda. Umówili się więc za kilka godzin na odbiór. Za kilka godzin zadzwoniłem do pani Hani jako kierownik straży przemysłowej, jak w tamtych czasach nazywano uzbrojone i umundurowane formacje ochrony, po czym surowym tonem poinformowałem, że moi ludzie zatrzymali właśnie niejakiego Ryszarda Karwackiego, który usiłował pod połami płaszcza wynieść z terenu zakładu hurtową wręcz ilość hamburgerów. Poinformowałem również panią Hanię, że zatrzymany osobnik zeznał, iż przemycany przez bramę towar otrzymał właśnie od niej i stąd ten telefon. Przerażona i zdezorientowana pani Hania, zanim zorientowała się, że przecież żadnych hamburgerów Ryszardowi przekazać nie zdążyła, nerwowym głosem, plącząc się w zeznaniach, chaotycznie coś tłumaczyła, że ona jeszcze nic Karwackiemu nie dała, że coś dopiero dać miała. Nie chcąc przedłużać męki, głosem będącym skrzekliwą krzyżówką głosów naszej pary, triumfalnie obwieściłem:

-Pani Haniu! To przecież ja! Pani wielbiciel!

Krótkie milczenie po chwili przeszło w jęk przeplatany niezrozumiałym przekleństwem. Kiedy już do siebie doszła, nabrała powietrza do płuc i zaczęła krzyczeć: - Ja cię skurwysynu wyśledzę! Zobaczysz! Pójdziesz na dywanik do dyrektora!

Fakt, że prześladowca pani Hani funkcjonuje w strukturach jej macierzystej instytucji, był dla niej więcej niż oczywisty. Przed podróżą za ocean kilka, może kilkanaście razy udało mi się jeszcze panią Hanię na coś nabrać, a raz nawet obiecałem, że zajdę do bufetu i kiedy będzie do sali odwrócona tyłem, to odezwę się do niej głosem, którym zazwyczaj wyprowadzałem panią Hanię z błędu. Zaniepokojona pani Hania złożyła wtedy obietnicę, że zdzieli mnie ścierą przez łeb.

Następnego dnia po powrocie z Ameryki, w której spędziłem niecałe pół roku, wykręciłem numer telefonu Chłodni i poprosiłem o połączenie z bufetem. Odebrała jak zwykle pani Hania. Jak gdyby nic zapytałem o aktualną ofertę gastronomiczną, ponarzekałem na jej niewielką wykwintność, a na koniec czyniąc zadość tradycji zaskrzeczałem, że już jestem. Odpowiedzią był trzask rzuconej słuchawki. Natchniony grande finale całej tej historii zbliżał się wielkimi krokami. Tuż po przebudzeniu, prowadzony niechybnie za rękę przez Iambe, rzekomą córkę Pana i nimfy Echo, której udało się rozśmieszyć nawet zrozpaczoną po zaginięciu córki Demeter, miałem po drugiej stronie słuchawki panią Hanię.

-Bufet! Słucham!

-Dzień dobry! Mówi porucznik Wcisło z dzielnicowej komendy milicji obywatelskiej przy ulicy Malczewskiego.

-Ojej! A co się stało?

-Widzi pani, prowadzimy śledztwo w sprawie pewnego pracownika waszych zakładów, który od dłuższego czasu nękał współpracowników dziwnymi telefonami! Może pani coś o tym wie, albo coś słyszała?

-To mnie! To mnie! Do mnie też wydzwaniał! – pani Hania była najwyraźniej w najwyższym stopniu podekscytowana.

-A może pani coś o tym powiedzieć? Jak to się odbywało? Czy ten człowiek na przykład obrażał panią albo używał niecenzuralnych wyrazów?

-Co to, to nie! Co to, to nie! Tego nie mogę powiedzieć! Raczej takie dokuczki mi robił! Tak, dokuczki takie!

Jak się drogi Czytelniku zapewne już domyślasz, nadchodził najwyższy czas na zadanie decydującego pchnięcia. Radośnie zaskrzeczałem, że to przecież ja, jej najwytrwalszy i najgorętszy wielbiciel. Czułem, że trochę przesadziłem. To już nie był krzyk ani nawet jęk. Z gardła pani Hani zaczął dobywać się nieartykułowany wręcz skowyt, który po chwili przeszedł w wycie: - Ty skurwysynu! Ty gorylu jeden! Ja już wiem kto ty jesteś! Już Rysiek cię wyśledzi! Zobaczysz jaki dostaniesz wpierdol! Wylecisz z roboty!

Do pani Hani zadzwoniłem dopiero po latach, ale już tam nie pracowała. Po wymianie starych central telefonicznych na nowe, omyłkowe próby połączeń skończyły się. Do czasu. Pewnego ranka obudził mnie telefon z pytaniem o ilość bloczków betonowych na składzie. Od tego momentu codziennie ktoś usiłował coś zamówić. Okazało się, że w nowej książce telefonicznej mój numer został podany jako numer hurtowni artykułów budowlanych. Był też jeden telefon informujący jakiegoś Władka o przyjeździe na święta jego licznej rodziny, czemu jako ten Władek dałem zdecydowany odpór. Na miejscu właściwego Władka postąpiłbym tak samo. Był też inny, który zobowiązywał mnie jako biuro konstrukcyjne okrętów do szybszego zakończenia prac nad projektem jakiegoś drobnicowca, co uznałem za nierealne. Co do pani Hani zaś, mam cały czas nadzieję, że ma się dobrze i przeczyta te słowa z uśmiechem.

latające dziewczynki czyli N.i O. na wakacjach

2009-03-02T21:29:00.007+01:00